BARAN DİBARÎYA

[ismetdax]

BARAN DİBARÎYA
Baran dibarya,evîn gûr dibû!.
Vêketibû erş û ezman,êdî didîtin çav ên girtî.
Dihelîya cemed a nava dil ê dayîk ên bi xemgîn.
Diherikîn çem û kanî.
Lehî radibû û pêl dida xwe berê xwe dabû nava deryayê.
Paqij dibû gend û gemar ji ser wecîyên şev ên bi qitran.
Dicûrisan de,êdî rûpelê dîroka mirovatîyê.

Baran dibarîya;Jîn şên dibû.
Baran dibarîya;Ewr ji hev belav dibû.
Ezmana derxistibû keskesor tîrêj ên rengîn ji xwe diweşandibûn.
Hêvî xuya dibû jiboyna bê gûmana,jiboyna bê bawer an.
Dikenîyan êdî wecîyên qîz û xort ên bê mirad.
Lez didan xwe û dibezîyan yek bi yek jiboyna bigêjin armanca xwe.
Bawer kiribûn carekê ji gotin a bav û kalan.
"Kî di bin keskesor ê de derbas bibe;Ewê bigêjin hemû daxwazi û armanc ên xwe."
Wer hîn bûbûn,jî bavpîr ên xwe:
Ahd dabûn hevdû gelek keç û xort ên evîndar!.
Bê rawestin dibezîyan jiboyna kû di bin keskesor an de derbas bibin.
Gelek evîndar dîl mabûn di binê hefs û zindan an de,di nav qefes an.
Berxwe didan jiboyna kû ew jî di bin keskesor an de derbasbibin,lê Beko Ewan an nedihiştin,deryê hesinî li ser wan girtbûn û serê wan di hundurê qefes an de peçiqandibûn.
Nedihişt in bilbil li ser evîn a xwe helbest an bivêj e.
Dikelîya êdî evîn a di nava dilê lawik ê Ercîş'î !.
Dixwaste heval ên wek wî jî,ji qefes an der ên û bigêj in
meqsed û mirad ên dil ê xwe.
Gola WAN' ê şîyar dibû ji xewa hezar sal an,dişewitî hebûn,jiboyna tunebûnê.

Baran dibarîya,hebûn şên dibû.
Baran dibarîya ewr ji hevdû belav dibû.
Êdi,ji binê heft tebeq erd,tov ên hezar sal an didan der.
Dar û ber an;Pel û kulîlk ên xwe ji nû de vedikirin.
Şahî difûrîya ji ser xaka MEZOPOTAMYA.
Kevok ên hinevan meşale vêxistibûn û rêz girtibûn mîna stêrk an.
Girêdayî felat dibû.
Penaberî qedyabû,bîyanî ji holê radibû.
Kerwan êdî vegeryabûn.
Dişûrikin êdî mar û tûpişk diketin biné heft tebeq erd,diketin binê qelş ên kûr û tarî.
Keskesor dibû bawerî,gotina bav û kalan hatibû cî.
Baran dıbarîya,hebûn gûr dibû!.
Baran dibarîya,sorgul vedibûn.

Helbest:İsmet Dax
03-06-1997